กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พายุหิมะโหมกระหน่ำราวคมมีด กรีดเฉือนผืนฟ้าและผืนดินจนแยกออกจากกัน
คณะของลั่วหลีออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ดินแดนเหนือสุด เบื้องหลังคือภาพค่ายพักแรมที่ค่อย ๆ เลือนราง ส่วนเบื้องหน้ากลับมีเพียงสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา ราวกับโลกทั้งใบถูกหิมะและน้ำแข็งกลืนกินไปจนหมดสิ้น
เข็มทิศในอ้อมแขนของนางสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง เข็มชี้ไปยังหุบเขาน้ำแข็งที่อยู่ลึกเข้าไป ราวกับมีพลังลึกลับไร้รูปร่างกำลังเรียกหาพวกเขา
“สภาพอากาศนี่... แม้แต่จิตเทวะก็แทบจะถูกแช่แข็งอยู่แล้ว” เสวียนเฟิงกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยท่ามกลางสายลมหนาว “หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานพวกเราคงกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งแน่”