กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำพูดของเป่ยหมิงหยวนยังไม่ทันจางหาย ลั่วหลีก็ไม่ได้ตอบกลับ เธอเพียงแต่จ้องมองไปทางที่ไอดำนั้นก่อตัว คิ้วขมวดมุ่น ในใจเกิดความรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาเล็กน้อย
“โชคชะตา?” เธอพูดเสียงต่ำ มุมปากเหยียดยิ้มเย็น “ฉันเชื่อเรื่องเหตุปัจจัยมากกว่า”
เป่ยหมิงหยวนได้ยินดังนั้นก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้าเบา ๆ
ทั้งสองก้าวเดินต่อ ใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าถูกเหยียบจนแตกละเอียดส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา สายลมพัดผ่านป่าไม้ นำพาความหนาวเย็นชื้นแฉะมาด้วย ราวกับเป็นลางบอกเหตุถึงพายุที่กำลังจะมาถึง