กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไปกันเถอะ” เธอเดินนำหน้าไปก่อน “คุณนำทางไปเลย”
เป่ยหมิงหยวนมองแผ่นหลังของเธออย่างครุ่นคิด
“เจ้าตัวน้อยที่น่าสนใจ……”
สายลมพัดผ่านปลายไม้ ใบไม้ส่งเสียงเสียดสี ทั้งสองเดินตามหลังกันก้าวเข้าสู่ส่วนลึกของม่านหมอก ราวกับก้าวเข้าสู่โลกอีกใบ ยันต์สะกดรอยบนฝ่ามือของลั่วหลีเรืองแสงสีฟ้าจาง ๆ ตามการก้าวเดินของพวกเขา มันค่อย ๆ สว่างไสวขึ้น
“ยันต์ใบนี้เหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้” ลั่วหลีเตือนเสียงต่ำ ปลายนิ้วสัมผัสขอบยันต์เบา ๆ ในขณะที่ปราณวิญญาณไหลเวียน ก็มีความผันผวนแผ่ออกมาอย่างเลือนราง