เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปลายนิ้วของลั่วหลีสัมผัสแหวนฟ้าดินเบา ๆ เงาร่างเลือนรางนั้นวูบผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ราวกับภาพฝันอันพร่าเลือน หัวใจของเธอพลันกระตุกวูบ นางรีบแผ่จิตเทวะตรวจสอบอีกครั้ง ทว่ากลับไม่พบร่องรอยใด ๆ อีก ท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิด แสงจันทร์สาดส่องลงมา แต่แววตาของเธอกลับยิ่งแน่วแน่ขึ้น
“พัฒนาตัวเองอย่างเงียบ ๆ กอบโกยความมั่งคั่งโดยไม่ให้ใครรู้” เธอพึมพำทวนคติประจำชีวิตของตน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “แต่จะเอาแต่พึ่งพาระบบเพื่อเอาตัวรอดอย่างเดียวก็ไม่ได้ ต้องหาแร่ผลึกวิญญาณมาเพิ่มเสียก่อน”
เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ขณะที่ฟ้ายังไม่สาง เธอก็ออกจากเขตตระกูลอย่างเงียบเชียบ เปลี่ยนมาสวมชุดรัดรูปสีน้ำเงินเข้ม มีดสั้นที่เอวแนบกระชับกับร่างอย่างคล่องตัว ด้านหลังสะพายย่ามใบเล็ก ภายในนอกจากสมุนไพรโอสถฟื้นฟูไม่กี่เม็ดและเสบียงแห้งแล้ว ยังมีแผนผังค่ายกลอย่างง่ายหลายแผ่นที่ตกได้จากการตกปลาของระบบ