กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่หวยเต๋อขมวดคิ้วมุ่น “คนอย่างนายสวี่ต้าเม่าเนี่ยนะขาดแคลนบ้านพัก?”
“จะว่าขาดก็ขาด จะว่าไม่ขาดก็ไม่ขาด”
“แต่ใครบ้างล่ะจะบ่นว่ามีบ้านเยอะเกินไป บ้านที่พ่อตาฉันให้มาคราวก่อน ฉันก็ยกให้สำนักงานเขตยืมไปจัดสรรให้ครอบครัววีรชนอยู่แล้ว เรื่องนี้พี่ก็รู้ดีนี่นา”
“ไม่ใช่บริจาคหรอกเหรอ?” หลี่หวยเต๋อถามอย่างสงสัย ทำไมมันไม่เหมือนกับที่เขาได้ยินมาเลยล่ะ?
“ให้ยืม! ให้ยืมโว้ย! แค่ไม่คิดค่าเช่าไปจนถึงปี 2000 เท่านั้นเอง!”
“นั่นมันก็บริจาคชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?”
“เอาเถอะ นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือตอนนี้บ้านฉันมันไม่พออยู่แล้ว”
“บ้านนายไม่ใช่เรือนปีกตะวันตกทั้งหลังเหรอ แถมยังเป็นบ้านส่วนตัวอีก จะไม่พออยู่ได้ยังไงกัน?”
พอพูดถึงเรื่องบ้านพัก ตรงนี้คงต้องขออธิบายสักหน่อย ——