กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โหยวเฟิ่งเสียตะลึงงัน ทุกคนในห้องก็ตะลึงงันไปตาม ๆ กัน!
โดยเฉพาะวิธีการเอื้อนเสียงแบบสลัดหางเสียงของเพลง "สดุดีเหมยแดง" รวมถึงท่วงทำนองแบบทันหวงแห่งเจียงหนาน พวกเขาไม่เคยได้ยินสไตล์การร้องที่ผสมผสานแบบนี้มาก่อน (ในยุคนั้น)
เพลง "บนภูเขาทองแห่งปักกิ่ง" ก็เช่นกัน ช่วงครึ่งแรกสวี่ต้าเม่าจงใจเลียนแบบสำเนียงของชาวทิเบตที่พูดภาษากลางได้ไม่ค่อยชัดนัก ให้ความรู้สึกซื่อ ๆ เรียบง่าย ไม่ได้จงใจใช้เสียงเบสทุ้มต่ำหรือเทคนิคการร้องขั้นสูงอะไร พอเปิดปากคำแรกทุกคนยังรู้สึกว่ามันดู “บ้านนอก” มาก…… แต่พอถึงครึ่งหลังกลับเปลี่ยนเป็นร้องภาษาทิเบตขึ้นมาอย่างกะทันหัน —— เอฟเฟกต์สองภาษาแบบนั้นช่วยยกระดับความหรูหราและมิติของเพลงให้พุ่งสูงขึ้นในพริบตา!