เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันใดนั้น อี้จงไห่ก็รีบเบรกหัวทิ่มแล้วเปลี่ยนคำพูดกลางอากาศทันที—
“จักรยานคันนี้ของอวี่สุ่ยก็เอาตามนี้แหละ แกเป็นพี่ชายซื้อจักรยานให้น้องสาวก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว ครั้งนี้ถือว่าแล้วกันไป วันหลังส่าจู้จะซื้อของชิ้นใหญ่อะไรต้องมาปรึกษาพวกเราก่อน จะได้ไม่สิ้นเปลือง”
“เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว รีบกลับไปก่อไฟทำกับข้าวเถอะ ไม่หนาวกันหรือไง”
[ไปงัดข้อกับสวี่ต้าเม่างั้นหรือ ไม่ได้ประโยชน์อะไรสักนิด แถมยังสู้ไม่ได้ มีแต่จะหาเหาใส่หัว ฉันคงบ้าไปแล้วแน่ ๆ ถึงจะไปงัดข้อกับเขา]
[กลับบ้านกินข้าวหยอกลูกเล่นไม่ดีกว่าหรือไง]
จากนั้น กลางลานบ้านชั้นในจึงหลงเหลือเพียงคนบ้านตระกูลเจี่ยและส่าจู้ที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ท่ามกลางสายลมหนาว
[หมายความว่าไงวะเนี่ย จบแค่นี้เหรอ แล้วก็เดินหนีไปดื้อ ๆ เนี่ยนะ]
--------------------------------