เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นักศึกษาทั้ง 5 คนพอได้ยินสวี่ต้าเม่าพูดออกมาตรง ๆ แบบนั้น คนที่ขี้ขลาดหน่อยก็ถึงกับตกใจจนเป็นลมล้มพับไปทันที
ส่วนฉางโหย่วเลี่ยงก็ทนไม่ไหว รีบดึงแขนฉางหงจวินพลางพูดว่า “อาสอง ไอ้สวี่ต้าเม่านี่ไม่เห็นหัวอาเลยนะ! อาเป็นคนของกระทรวงพาณิชย์ที่ถูกส่งตัวมาเชียวนา!”
ฉางหงจวินไม่อยากจะเสวนากับหลานชายเลยสักนิด ทะเลาะก็ทะเลาะไปแล้ว ด่าก็ด่าไปแล้ว ตอนนี้มาพูดเรื่องนี้มันจะมีประโยชน์อะไร?
อีกอย่าง ตัวเองก็ไปเรียนรู้เรื่องการขายตามหลังพี่ชายคนโตตระกูลโหลวจริง ๆ นี่คือความจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้
พอเห็นฉางหงจวินทำหน้าบึ้งตึงไม่สนใจตัวเอง เขาก็เลยหันไปตะโกนใส่สวี่ต้าเม่าแทน “คุณมีสิทธิ์อะไรมาตะคอกใส่พวกเรา! พวกเราเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยของแท้! ส่วนคุณก็เป็นแค่พนักงานฉายหนังที่โชคดีนิดหน่อย จบแค่ชั้นมัธยมปลาย——”