กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โหลวเสี่ยวเอ๋อที่ซื่อบื้อก็ช่างเถอะ แต่เหออวี่สุ่ย เธอลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อก่อนกับข้าวบ้านพวกเธอถูกใครเอาไปหมด
ส่วนฉินหวยหรูก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้าแดงก่ำอุ้มเสี่ยวตังเอาไว้
ส่วนเสี่ยวตังก็มองสวี่ต้าเม่าพลางหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างไร้เดียงสา
...
ทว่าเมื่อเห็นท่าทางวิงวอนของพวกเธอ สวี่ต้าเม่าก็จนปัญญา มิตรภาพระหว่างผู้หญิงเป็นสิ่งที่เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ
อย่างไรเสียเมียซื่อบื้อของตัวเองก็ขอร้องให้ช่วย แล้วเขาจะพูดอะไรได้อีกล่ะ
สวี่ต้าเม่าหยิบใบแจ้งรับเข้าทำงานออกมาอย่างฉุนเฉียว แล้วส่งให้กับฉินหวยหรูที่ยังคงก้มหน้าแดงทำตัวเป็นนกกระทา
“พรุ่งนี้ไปรายงานตัวเอาเอง ฉันกันห้องพักพนักงานไว้ให้เธอห้องหนึ่งแล้ว แต่เครื่องเรือนต้องไปหาซื้อเอง ข้างในไม่มีอะไรเลย”