เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ทรยศสหายร่วมงาน ทรยศเพื่อนบ้าน พอถูกตีกลับโยนความผิดมาให้ผู้เสียหายอย่างฉัน”
“ฉันไม่เคยเห็นใครที่... หน้าด้านไร้ซึ่งความละอายขนาดนี้มาก่อนเลย!”
สิ้นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้นของสวี่ต้าเม่า ทุกคนต่างก็รวมสายตาอันร้อนแรงไปที่ร่างของเจี่ยตงซวี่เป็นจุดเดียว
หากพูดว่าการจ้างวานคนมาทำร้ายร่างกาย เป็นเรื่องผิดกฎหมายและเป็นที่รังเกียจของสังคม พูดง่าย ๆ คือไม่ใช่ลูกผู้ชาย ทุกคนจึงพากันดูถูกเหยียดหยาม
เช่นนั้นพฤติกรรมการขายเพื่อนบ้านแบบนี้ ก็คือความน่ารังเกียจที่สุดในบรรดาความน่ารังเกียจ หากเป็นช่วงก่อนการปลดแอก พฤติกรรมแบบนี้ของเจี่ยตงซวี่ก็คือคนขายชาติร้อยเปอร์เซ็นต์!
เจอที่ไหนก็ยิงทิ้งตรงนั้นได้เลย ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง!
แม้แต่อี้จงไห่ในตอนนี้ก็ยังนิ่งเงียบไม่พูดจา เรื่องที่เจี่ยตงซวี่ทำลงไปครั้งนี้ ไม่ใช่แค่สร้างความโกรธแค้นให้คนทั่วไปธรรมดา ต่อให้อยากจะปกป้องเจี่ยตงซวี่แค่ไหน ก็หาเหตุผลมาอ้างไม่ขึ้นจริง ๆ