เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวี่ต้าเม่าเตะเบา ๆ หนึ่งที จางซื่อตระกูลเจี่ยก็กลิ้งหลุน ๆ ราวกับน้ำเต้าออกไปทันที
จนกระทั่งลุกขึ้นนั่งได้ นางถึงเพิ่งได้สติว่าอีกฝ่ายคือสวี่ต้าเม่า ตัวอันตรายประจำลานบ้านสี่ประสาน ที่ไม่กลัวแม้แต่ผู้อำนวยการโรงงาน สถานีตำรวจ หรือแผนกรักษาความปลอดภัย
“ตาเฒ่าเจี่ยเอ๊ย! ทำไมแกถึงรีบตายเร็วนักนะ ลืมตาขึ้นมาดูสิ ในลานบ้านนี้ไม่มีคนดีเลยสักคน รังแกแต่พวกเราแม่ม่ายลูกกำพร้า แกขึ้นมาพาพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ไปให้หมดเลย!”
จางซื่อตระกูลเจี่ยนั่งแหมะลงกับพื้นแล้วเริ่มร้องเรียกวิญญาณทันที
สวี่ต้าเม่าหัวเราะร่า ในที่สุดก็ได้เห็นฉากในตำนานสักที จึงหันไปพูดกับทุกคนว่า “พวกคุณเห็นกันหมดแล้วนะ นางเป็นฝ่ายจะเข้ามาข่วนฉันก่อน ฉันถึงได้เตะนางออกไป”
“อีกอย่าง จางซื่อตระกูลเจี่ย คุณมาเผยแพร่ความเชื่อไสยศาสตร์งมงายอยู่ตรงนี้ ไม่กลัวสำนักงานเขตจับตัวไปแห่ประจานหรือไง”