เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทุกคนต่างลุกขึ้นยืน ทุกคนต่างส่งเสียงโห่ร้อง ทุกคนต่างปรบมืออย่างบ้าคลั่ง แม้แต่ซ่าจู้ก็ยังปรบมืออย่างเอาเป็นเอาตาย!
“นั่นสวี่ต้าเม่า! คนลานบ้านเดียวกับฉัน! พวกเราตีกันมาตั้งแต่เด็กยันโต! พวกเราเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เล็ก!”
อี้จงไห่กับเจี่ยตงซวี่ตบมืออย่างไม่เต็มใจนัก พลางเหยียดหยามซ่าจู้ไปด้วย ไอ้เด็กนี่จู่ ๆ ก็แปรพักตร์ไปซะงั้น?
มีจุดยืนหน่อยได้ไหม?
อีกอย่าง พวกแกตีกันมาตั้งแต่เด็กยันโต มันเป็นเรื่องน่าภูมิใจตรงไหนกัน?
ต้องให้พวกฉันช่วยเติมให้อีกประโยคไหมว่า แกเตะเขาจนเป็นหมัน?
โง่เง่าสิ้นดี
ส่วนหลิวไห่จงก็กำลังโม้แหลก “เพื่อนบ้านฉันเอง สวี่ต้าเม่า! เพื่อนบ้านประตูตรงข้าม สองบ้านเราสนิทกันมาก! ฉันเห็นเขามาตั้งแต่เล็กแต่น้อย!”
“เด็กคนนี้! ฉลาดเป็นกรด! มีหัวทางศิลปะมาตั้งแต่เด็ก เซลล์ศิลปะอะไรนั่นน่ะ!”