เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แก แก แก... แกคิดจะเอาชีวิตฉันหรือไง!”
เหยียนเจี่ยเฉิงเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน เขาตกใจจนทรุดตัวลงนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว
สวี่ต้าเม่ากล้าทำแบบนี้ได้อย่างไร ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ ต่อหน้า ผอ.หวัง เขาจะกล้าบีบบังคับให้ตนเองไปตายได้อย่างไร
สวี่ต้าเม่าแค่นเสียงในลำคอด้วยความรังเกียจ “แค่นี้เองเหรอ”
“ให้โอกาสแล้ว แต่นายก็ไม่ได้เรื่องเลย”
ผลปรากฏว่าเหยียนเจี่ยเฉิงร้องโวยวายขึ้นมาทันที “ไม่ใช่หรือไง ให้ฉันดื่มเหล้าติดไฟ ก็คืออยากจะเผาฉันให้ตายทั้งเป็นไม่ใช่เหรอ”
“สวี่ต้าเม่า จิตใจนายทำไมถึงได้อำมหิตขนาดนี้ แน่จริงนายก็ดื่มเองสิ นายไม่ได้มีเจตนาจะไกล่เกลี่ยเลยสักนิด!”
ชาวบ้านต่างก็มุงดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัวเรื่องบานปลาย ส่วนสวี่ต้าเม่านั้นไม่แม้แต่จะคิด ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย เขาหยิบแก้วเหล้าที่ไฟกำลังลุกท่วมขึ้นมา แล้วยกซดรวดเดียวจนหมดแก้ว!
“?!”
“เวรเอ๊ย!”