เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผู้อำนวยการหวัง ไม่ใช่ว่าไม่เอาความย้อนหลังแล้วเหรอ? ทำไมถึงได้…” อี้จงไห่เห็นอารมณ์ของชาวบ้านกำลังเดือดพล่าน แม่เฒ่าเจี่ยจางก็กำลังอาละวาด ส่วนเจี่ยตงซวี่กลับแกล้งโง่นั่งมองพระจันทร์ เขาจึงรีบออกหน้ามาเอ่ยถาม
หากต้องคืนเงินบริจาคพวกนี้ไป บ้านเจี่ยคงอยู่ต่อไปไม่ไหว และสุดท้ายแรงกดดันทั้งหมดก็จะตกมาอยู่ที่หัวเขาไม่ใช่หรือไง?
“คำว่าไม่เอาความย้อนหลังหมายถึงเรื่องที่คุณแอบจัดตั้งการเรี่ยไรขึ้นเอง ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาความเรื่องเงินบริจาค อี้จงไห่ การที่องค์กรไม่ลงโทษคุณพ่วงไปด้วยก็นับว่าคุณโชคดีมากแล้ว อย่ามาได้คืบจะเอาศอก ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! เงินพวกนี้เรียกว่าอะไรนะ—” ชั่วขณะนั้นผู้อำนวยการหวังเองก็ยังหาคำจำกัดความที่แม่นยำให้กับเงินบังคับบริจาคพวกนี้ไม่ถูก
ทันใดนั้น สวี่ต้าเม่าก็โพล่งเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ผลประโยชน์ที่ได้มาโดยมิชอบด้วยกฎหมาย”
“ใช่ คำนี้แหละ ในเมื่อผลประโยชน์ที่ได้มาโดยมิชอบเหล่านี้เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎระเบียบ ก็ต้องแก้ไขให้ถูกต้อง!” ผู้อำนวยการหวังตบโต๊ะดังปัง