เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอ่อ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ นี่มันบังเอิญใช่ไหม?”
สวีต้าเม่าเอ่ยขึ้นด้วยความกระอักกระอ่วนใจขณะมองดูหลี่หมิงเหม่ยที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
วันนี้เธอไม่ได้อาบน้ำ แต่หลี่หมิงเหม่ยดันนอนแก้ผ้า บัดซบ แบบนี้จะให้คนอธิบายยังไงดี?
ทุกครั้งมันจะบังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ? สวีต้าเม่านี่แกจับเวลาเป๊ะ ๆ แล้วค่อยโผล่มาใช่ไหม?
อีกอย่างที่มาดากัสการ์เพิ่งจะทุ่มกว่า ๆ เองนะ เธอจำเป็นต้องเข้านอนเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
พอเทเลพอร์ตมาถึงปุ๊บก็กอดกันกลมดิ๊กทันที ฉันรู้ว่าอากาศที่มาดากัสการ์กำลังสบาย แต่อย่างน้อยเธอก็ควรจะห่มผ้าห่มบ้างไหม?
เป็นคนเชื้อสายจีนแท้ ๆ อย่างน้อยก็หาผ้ามาปิดสะดือหน่อยเถอะ!
ในขณะที่กำลังกระอักกระอ่วนใจอยู่นั้น หลี่หมิงเหม่ยก็กัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ปล่อยมือที่กอดอกบังเอาไว้ออก แล้วโถมตัวเข้าหาสวีต้าเม่าทันที
“เฮ้ย! เธอทำอะไรน่ะ?”
“อย่าเล่นน่า? ฉันบอกไว้ก่อนนะ เธอกำลังเล่นกับไฟอยู่นะ!”