เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นสวี่ต้าเม่าพูดจาเหลวไหลหน้าตาเฉย ทุกคนต่างก็โกรธจนแทะเมล็ดแตงโมดังกร้วม ๆ ราวกับเห็นเมล็ดแตงโมพวกนั้นเป็นหน้าของสวี่ต้าเม่าอย่างไรอย่างนั้น
แม้แต่เฉินจงหัวยังอดไม่ได้ที่จะอยากจับสวี่ต้าเม่ากลับไปขังคุกสักหลายวันให้หายหมั่นไส้
ทว่าคำพูดนี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผลเสียทีเดียว พ่อตาบริจาคโรงงานเหล็กกล้าทั้งโรงงานได้โดยไม่บ่นสักคำ หากลูกเขยดันมาขี้เหนียวกับเงินแค่ 250 หยวน แบบนั้นก็คงไม่คู่ควรกับฐานะลูกเขยของโหลวป้านเฉิงจริง ๆ นั่นแหละ
แต่ว่า——
ทำไมคนที่นายบริจาคเงินให้ถึงไม่ใช่ฉันล่ะ?
ในใจของทุกคนต่างก็คิดแบบนี้กันทั้งนั้น ทว่าโหลวป้านเฉิงก็นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ ทุกคนจึงไม่มีหน้าจะเอ่ยปากขอออกมาตรง ๆ ลูกผู้ชายเมืองหลวงต่างก็รักศักดิ์ศรีกันทั้งนั้น
ทว่าย่อมมีข้อยกเว้นเสมอ——เจี่ยจางซื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอตะโกนโหวกเหวกใส่สวี่ต้าเม่าทันที “สวี่ต้าเม่า พวกเราอยู่ลานบ้านเดียวกันแท้ ๆ ฉันก็เห็นแกมาตั้งแต่เล็กจนโต แกมีเงินจะมัวแต่ดูแลคนนอกไม่ได้นะ! แกต้องจุนเจือน้าคนนี้ด้วยสิ!”
“บ้านเรามีกันตั้ง 5 ชีวิต ต้องพึ่งพาเงินเดือนกับปันส่วนของตงซวี่แค่คนเดียว บ้านเจี่ยของพวกเราลำบากมากนะ!”
“ฉันไม่เรียกร้องอะไรมากหรอก เจ้าทึ่มจู้จ่ายค่าเสียหายให้แกตั้งหนึ่งพันหยวน แบ่งให้บ้านเราสัก 500 หยวนก็พอ! แค่นี้ไม่เกินไปใช่ไหม?”