เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยังเป็นไอ้ลูกหมาเหยียนเจี่ยเฉิงคนเดิม เห็นเพียงมันถือมีดปังตอวิ่งปรี่เข้ามาอย่างดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
ท่าทางของมันราวกับว่าสวี่ต้าเม่าเป็นศัตรูที่ฆ่าพ่อของมันยังไงยังงั้น——ไม่สิ ราวกับติดหนี้มันไว้หลายแสนหยวนต่างหาก!
มันพุ่งถือมีดตรงเข้าใส่โต๊ะของสวี่ต้าเม่าโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เพื่อนบ้านรอบข้างพากันตกใจกรีดร้องและวิ่งหนีกระเจิง!
“เหยียนเจี่ยเฉิง! แกกล้าเหรอ?!” วันนี้ไม่รู้ท่านลุงสองตื่นเต้นเกินเหตุหรืออย่างไร ในเวลาแบบนี้ก็ยังไม่วายวางมาด ตบโต๊ะตวาดใส่เหยียนเจี่ยเฉิงเสียงดังลั่น
สวี่ต้าเม่ากระโดดข้ามโต๊ะพุ่งสวนเข้าไปหาเหยียนเจี่ยเฉิงทันที——
ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ใบมีดเล่มนั้นเต็มมือ!
“——กรี๊ด——” พวกสาว ๆ เห็นสวี่ต้าเม่าใช้มือเปล่าคว้ามีดไว้ ต่างก็คิดว่าเขาถูกฟันเข้าให้แล้ว จึงพากันกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด
เหยียนเจี่ยเฉิง——[ฟันโดนแล้วเหรอ? ทำไมสัมผัสนี้มันแปลก ๆ นะ?]
จากนั้นสวี่ต้าเม่าก็ตบฉาดเข้าให้เต็มแรง จนร่างของเหยียนเจี่ยเฉิงลอยละลิ่วปลิวไปกลางอากาศทันที!
ร่างของมันลอยโค้งเป็นเส้นสายกลางอากาศ พร้อมกับฟันหลายซี่ที่กระเด็นหลุดออกมา 1 2 3 4 5 6 7——