เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ประโยคหนัก ๆ ประโยคสุดท้ายนั้น ในที่สุดก็ทำให้ฉินหวยหรูตกใจกลัวจนถอยหนีไปได้
สวี่ต้าเม่าชักจะไม่เข้าใจคนพวกนี้แล้วจริง ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบพวกแกมีแต่เสียเปรียบ ฉันก็แสดงออกชัดเจนแล้วว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกแก ทำไมแต่ละคนถึงได้เกาะหนึบเหมือนพลาสเตอร์ยาหนังหมาไม่ยอมปล่อยแบบนี้?
ฉันไม่ใช่ซ่าจู้สักหน่อย ตามหลักแล้วฉันไม่มีคุณค่าอะไรให้พวกแกเกาะกินเลยนะ?
แต่ละคนหัวแข็งกันขนาดนี้ เส้นประสาทส่วนไหนมีปัญหาหรือเปล่า?
สวี่ต้าเม่าถอนหายใจ อยากจะย้ายออกไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด บนดวงจันทร์ของตัวเองยังมีเรื่องให้ทำอีกกองพะเนิน ไม่มีเวลามานั่งทะเลาะตบตีไร้สาระกับเพื่อนบ้านพวกนี้ทุกวันหรอก
จำเป็นต้องให้ฉันก้มหัวก้มหน้ายอมให้พวกแกบงการให้ได้เลยใช่ไหม?
ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ?
สวี่ต้าเม่าอย่างฉันมีดีอะไร ในแผนการเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าของพวกแกถึงได้ขาดฉันไปไม่ได้ใช่ไหม?
แต่จะให้สวี่ต้าเม่าก้มหัวยอมจำนน เป็นไปได้ยังไง?
ชายหนุ่มธรรมดาจากศตวรรษที่ 21 อย่างฉัน ยังจะมาโดนพวกแกรังแกที่นี่ได้อีกเรอะ?