เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“งั้นก็ดีเลย! สหายตำรวจ ไอ้สวี่ต้าเม่าคนนี้มันบ้าไปแล้ว มันรื้อบ้านของหญิงชราวัยเจ็ดสิบกว่าปีในลานบ้านพวกเราจนพังยับเยิน แถมยังทำให้คนแก่โกรธจนสลบไปอีก——นี่มันจงใจบีบคั้นให้คนแก่ตายชัด ๆ! จับมัน! ต้องจับมันไปขัง!”
อี้จงไห่เลือกพูดเฉพาะเรื่องที่ได้เปรียบ มองข้ามเรื่องการบีบบังคับเหออวี่สุ่ยและเรื่องที่ยายเฒ่าหูหนวกตีสวี่ต้าเม่าไปเสียดื้อ ๆ แล้วกัดไม่ปล่อยเฉพาะเรื่องรื้อบ้าน ซึ่งก็พอจะฟังขึ้นอยู่บ้าง เพราะสภาพบ้านหลังนั้นพังยับเยินจนอยู่อาศัยไม่ได้จริง ๆ
ส่วนทางฝั่งหลิวไห่จงตอนนี้กำลังเดือดดาลสุดขีด! คนอื่นไปแจ้งความก็ช่างเถอะ ต่อให้วิ่งออกไปแจ้งเขาก็ห้ามไม่ได้ แต่นี่ลูกชายตัวเองวิ่งไปแจ้งตำรวจ โดยที่คุณปู่สองอย่างเขาไม่รู้เรื่องเลยเนี่ยนะ
นี่มันเรื่องน่าอัปยศอดสูชัด ๆ!
ตกลงกันไว้แล้วว่าเรื่องในลานบ้านให้จบกันในลานบ้าน การที่อี้จงไห่กลับคำเขาก็พูดอะไรไม่ออก แต่อย่างน้อยหมอนั่นก็ยังไม่ได้ก้าวขาออกจากลานบ้าน
ทว่าลูกชายตัวดีของเขากลับแอบไปลากตำรวจเข้ามาเงียบ ๆ แถมยังปล่อยให้ตำรวจดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบอีก——
นี่มันบ้านตัวเองมีคนทรยศเกิดขึ้นแล้ว!
คนทรยศตัวเอ้เลย!