เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอ่อ……” ผู้อำนวยการโรงงานหยางหาคำพูดไม่เจอไปชั่วขณะ เรื่องราวมันคลี่คลายไปหมดแล้ว ฉันเรียกนายมาพบอีกจะมีความหมายอะไร
นี่ฉันไม่ได้กำลังทำเรื่องไร้ประโยชน์อยู่หรอกหรือ
“พวกนายทะเลาะวิวาท——ลงไม้ลงมือกันเพราะเรื่องอะไร”
เขายังคงต้องสอบถามถึงความเป็นมาเป็นไปสักหน่อย แบบนี้ถึงจะแสดงให้เห็นว่าขั้นตอนการจัดการปัญหาของผู้อำนวยการโรงงานอย่างเขานั้นมีความเป็นมืออาชีพ
“อี้จงไห่แอบจัดเรี่ยไรเงินบริจาคในลานบ้านให้ตระกูลเจี่ยโดยพลการ นี่เป็นครั้งที่ 5 ของปีนี้แล้ว แถมทุกครั้งก็บริจาคให้แค่ตระกูลเจี่ยบ้านเดียว ผมจึงปฏิเสธ”
“จากนั้นตระกูลเจี่ยก็แกล้งบีบน้ำตาเล่าความน่าสงสาร บอกว่าไม่มีที่ซุกหัวนอน จะบีบให้น้องสาวของซ่าจู้อย่างเหออวี่สุ่ยยกบ้านให้ครอบครัวพวกเขาอยู่ ผมทนดูไม่ได้ เลยช่วยพูดทวงความยุติธรรมให้เหออวี่สุ่ยไปสองประโยค”
“อี้จงไห่ก็เลยหาว่าผมไม่สามัคคีกับเพื่อนบ้าน ส่วนซ่าจู้ก็พุ่งเข้ามาซ้อมผมจนต้องเข้าโรงพยาบาล”
สวี่ต้าเม่าไม่ได้ใส่สีตีไข่แม้แต่น้อย แต่ใช้ภาษาที่กระชับรัดกุมที่สุดอธิบายเรื่องราวทั้งหมดออกมา แทบจะไม่เจือปนอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ ในการเล่าเหตุการณ์เลย
ทว่าผู้อำนวยการโรงงานหยางกลับเบิกตากว้าง นี่มันไม่เหมือนกับที่อี้จงไห่และยายเฒ่าหูหนวกพูดไว้นี่นา ไม่ใช่ว่าพวกเด็ก ๆ แค่ทะเลาะหยอกล้อกันหรอกหรือ
นึกไม่ถึงเลยว่าเบื้องหลังจะมีต้นสายปลายเหตุแบบนี้อยู่ด้วย