เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ต้าเม่า ลูกคิดดีแล้วเหรอ?”
“พ่อเองก็กลืนความแค้นนี้ไม่ลงเหมือนกัน แต่ถ้าแจ้งความไปตรง ๆ พอลูกกลับไปที่บ้าน อี้จงไห่กับยายเฒ่าหูหนวกไม่มีทางปล่อยลูกไว้แน่ ลูกวางแผนไว้ยังไงกันแน่?”
พอเห็นแววตาที่ทอประกายเย็นเยียบลึกล้ำของพ่อสวี่ สวีต้าเหมาก็เข้าใจได้ทันทีว่า พ่อสวี่คนนี้กำลังวางแผนหาทางแก้แค้นเจ้าทึ่มจู้อยู่นั่นเอง
หมอเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้นหมอไปแจ้งความให้นะ?”
สวีต้าเหมาพยักหน้ารับ “รบกวนคุณหมอด้วย”
และพ่อของสวี่ก็ไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามแต่อย่างใด
“ไม่ลำบากเลย เป็นหน้าที่อยู่แล้ว” พูดจบ คุณหมอท่านนั้นก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยไป
[แก้แค้นเจ้าทึ่มจู้?]
เมื่อมองดูสีหน้าเคร่งขรึมอมทุกข์ของพ่อสวี่ สวีต้าเหมาก็ครุ่นคิดอยู่ในใจ
สถานะของสวีต้าเหมาในตอนนี้ช่างน่ากระอักกระอ่วนใจนัก จะอธิบายยังไงดีล่ะ เขามีความทรงจำทั้งหมดของสวี่ต้าเม่า แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรับเอาความรู้สึกสุขทุกข์รักแค้นทั้งหมดของอีกฝ่ายมาด้วย ความรู้สึกของเขาในตอนนี้เหมือนกำลังอ่านนิยายอยู่เล่มหนึ่ง เนื้อหาในนิยายถูกคัดลอกเข้ามาอยู่ในความทรงจำของเขาเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ได้มีความรู้สึกร่วมด้วยเลยสักนิด