เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บนดาวจักรพรรดิ ในภัตตาคารหรูแห่งหนึ่ง
ในห้องส่วนตัวมีชายหนึ่งหญิงหนึ่งนั่งอยู่
ผู้หญิงงดงามอ่อนหวาน ข้อมือเรียวบางขาวผ่องค้ำคางไว้อย่างอ่อนนุ่ม กำลังเอียงหน้ามองชายที่นั่งข้าง ๆ
ใบหน้าหล่อเหลาของชายคนนั้นตึงเครียด แม้นั่งอยู่หลังก็ยังตั้งตรง เขามองตรงไปข้างหน้า เคร่งขรึมและจริงจัง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนจริงจังน่าเชื่อถือ
แต่พอถูกจ้องอยู่นาน ในดวงตาก็อดเผยความลนลานและน้อยใจที่ซ่อนไม่อยู่ไม่ได้
“หลาน…คุณหนูหลานอี คุณมองผมทำอะไร? ได้ยินว่าคุณเมื่อวานไปพบเซียวเซิ่งเช่อ แล้ววันนี้ยังมีเวลามากินข้าวกับผมอีกหรือ?”
เจียงหลานอีจ้องเขาสองสามวินาที ก็หัวเราะพรืดออกมา ยื่นมือไปแตะคางเขาเบา ๆ “ก็เพราะเธอหล่อไง”
เสียงของเธอเหมือนตัวเธอเอง อ่อนหวานนุ่มนวล แต่คำที่พูดกลับทำให้ชายร่างใหญ่กำยำข้าง ๆ หน้าแดง
คุณหนูหลานอียังเหมือนเดิม คำที่พูดทำให้คนฟังทั้งเขินทั้งหวาน… ชายคนนั้นอดอยากลูบแก้มที่ร้อนผ่าวไม่ได้ แต่พอคิดถึงฐานะของเจียงหลานอี ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามเสียมารยาทต่อหน้าเธอ จึงพยายามกลั้นไว้