กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงหลานอีมองเซิ่งหนานอย่างเฉยชา ไม่มีท่าทีว่าจะยื่นมือออกไป
เซิ่งหนานใจสั่นวูบ รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะประคองไว้ไม่อยู่ “หลานอี เธอ… เป็นอะไรไป? เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า? ให้ผมไปส่งเธอก่อนดีไหม พรุ่งนี้ค่อยจัดงานเลี้ยงต้อนรับเธอใหม่?”
พอพูดมาถึงตอนท้าย น้ำเสียงก็เกือบจะกลายเป็นการอ้อนวอนแล้ว
ไป๋เยวี่ยเห็นเซิ่งหนานเป็นแบบนี้ ทั้งโกรธทั้งทนดูไม่ได้ รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย “หลานอี…”
“ไม่ต้องหรอก”
เจียงหลานอีตัดบทไป๋เยวี่ย ไม่แม้แต่จะมองเธอ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เซิ่งหนาน “เซิ่งหนาน นายไม่ต้องทำแบบนี้ พวกเราเลิกกันแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องเจอกัน ไม่ต้องติดต่อกันก็พอ… ดีกับนาย ดีกับฉัน”
“ไม่ดี แบบนี้ไม่ดี ไม่ดีกับผมเลยหลานอี…”