กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยจือฝานมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว เสียงเบาเหมือนเสียงยุง
“อือ ฉันไม่กลัวแล้วค่ะ ขอบคุณคุณหนูไป๋”
ไป๋เยวี่ยเห็นท่าทางของเธอแบบนี้ ในใจก็ดีใจ รีบอยากจะพูดอะไรอีกสักหน่อย ก็เห็นเซี่ยจือฝานดึงมือกลับ พูดอย่างเขิน ๆ ว่า “คุณหนูไป๋ ฉันต้องไปเรียนก่อนแล้วค่ะ ไว้คุยกันครั้งหน้านะคะ”
เธอก้มหน้า คิ้วและดวงตาถูกผมยาวบังไว้ ทำให้มองไม่ชัดว่าภายในดวงตามีอารมณ์แบบใด
ไป๋เยวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พอคิดถึงชื่อเสียงของเธอที่เล่าลือกันภายนอกว่าเป็นเด็กสาวอัจฉริยะที่ขยันและมุมานะ ในใจก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็ก ๆ