กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ร้องเรียน?
เหอเหมียนเหมียนไม่ค่อยเข้าใจ “จะร้องเรียนเธอเรื่องอะไร? เมื่อกี้เธอไม่ได้พูดอะไรหยาบ ๆ เลยนี่ นอกจากร้องไห้บอกว่าฉันดูถูกเธอ... แบบนี้จะร้องเรียนสำเร็จได้เหรอ?”
“ฉันจำได้ว่าเขตทหารไม่ใช่ใครก็เข้าได้ตามใจไม่ใช่เหรอ? ฉันเห็นกับตาว่าไป๋เยวี่ยเข้าไปในกองทัพที่สองโดยไม่ผ่านการตรวจสอบอะไรเลย”
เจียงซูซูมองไปทางหลิงจวิน ซือเฉิน เป่ยหยวนและคนอื่น ๆ “เธออาศัยอะไร?”
อาศัยอะไร? ก็ไม่มีอะไรนอกจากเซิ่งหนานที่ล่วงหน้าไปสั่งทหารยามเป็นการส่วนตัว ให้ปล่อยผ่านตามสบาย
แววตาหลิงจวินเย็นชาลึกล้ำ “เขตทหารย่อมไม่ใช่ที่ที่ใครก็เข้าได้ พฤติกรรมแบบนี้ของเซิ่งหนานถือว่าละเมิดวินัยแล้ว”
เป่ยหยวนพยักหน้าตาม “วินัยเขตทหารเข้มงวดมาก ไม่ใช่ใครอยากเข้าแล้วจะเข้าได้”
ซือเฉินก็เอ่ยตาม “โอกาสที่ร้องเรียนสำเร็จอยู่ที่ประมาณ 99 เปอร์เซ็นต์”
ความหมายแฝงคืออัตราความสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม!
“ใช่แล้วล่ะ ถ้าไปร้องเรียนรับรองว่าพูดไปคำเดียวก็ถูกเป๊ะ”