เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ผู้ใช้พลังวิญญาณสองคนจากชั้นเรียนระดับสามไม่มีใครกล้าต่อยอดคำพูดของสื่อกวาน พวกเธอเป็นแค่ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสาม จะกล้าบ่นแบบเขาได้ยังไง
เซิ่งเมี่ยวเมี่ยวอดกลั้นอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ไหว ขมวดคิ้วมองไปที่สื่อกวานกับไป๋เยวี่ย
“ฉันแปลกใจมากที่พวกเธอสองคนคิดอะไรกันอยู่ โดยเฉพาะสื่อกวาน นายเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสี่ได้ยังไง อาศัยแค่จินตนาการของตัวเองงั้นเหรอ”
“ไป๋เยวี่ย ตอนอยู่คณะปรุงยาเธอบอกว่าเป็นเพราะอาจารย์เหลยอิงช่วยคุ้มครอง พอมาถึงสถาบันเพาะปลูกเธอก็บอกว่าอีกฝ่ายอาศัยพืชพลังวิญญาณเต็มเปี่ยมที่ซื้อมาหลอกลวงคณบดีถัง แล้วไง เธอเห็นกับตาตัวเองหรือว่าเจียงซูซูซื้อพืชพลังวิญญาณเต็มเปี่ยมมา”
“แล้วก็สื่อกวาน ถ้านายไม่พอใจ ทำไมเมื่อกี้ไม่พูดล่ะ ตอนนี้มาบ่นกับพวกเราทำไม นายบอกว่าตำแหน่งรองคณบดีเป็นสิ่งที่คณบดีกับอาจารย์เหลยอิงหามาให้เจียงซูซู เอาเป็นว่าเชื่อที่นายพูดก็ได้ แล้วทำไมอาจารย์เหลยอิงต้องช่วยเจียงซูซู ทำไมเธอไม่ช่วยนายกับฉันเป็นรองคณบดีล่ะ”
เซิ่งเมี่ยวเมี่ยวพูดยิ่งพูดยิ่งโกรธ โยนประโยคหนึ่งทิ้งไว้ “อย่าคิดว่าคนอื่นจะโง่เหมือนพวกเธอ” แล้วก็เดินตรงไปอยู่หน้าสุด
ตรงนั้นเงียบกริบ
ไป๋เยวี่ยถูกพูดจนงงไปเลย ชั่วขณะหนึ่งถึงกับตั้งตัวไม่ทัน ปล่อยให้เซิ่งเมี่ยวเมี่ยวพูดยาวเป็นหางว่าวอยู่อย่างนั้น
พอเธอรู้สึกตัวก็โกรธขึ้นมาทันที “เซิ่งเมี่ยวเมี่ยวเป็นอะไรไป บ้าไปแล้วเหรอ”