กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แววตาของเหยียนฉีลู่สว่างใส ก้นตาก็ไม่มีความขุ่นมัวแบบคนแก่ทั่วไป เขายิ้มตาหยี ริ้วรอยใต้ตาเบียดกันเป็นชั้น
หลิงจวินจนใจ “คุณหมายความว่าอยากให้ผมไปช่วยเหลือใช่ไหม”
“ในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดของเขตทหาร ผมต้องรับผิดชอบต่อทหารทุกคน ไม่มีทางทิ้งใครสักคน… ถ้าเธอไม่เต็มใจก็ได้ ผมจะส่งหน่วยอื่นไป เพียงแต่วันนี้ผมเพิ่งได้รับข่าวมาอีกเรื่อง บนดาวลั่วเฟิงมีร่องรอยที่ค่อนข้างแปลกประหลาดอยู่บางอย่าง ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับบ้านเดิมฝ่ายหญิงของภรรยาเธอ…”
“ได้ ผมไป”
คำพูดของเหยียนฉีลู่ยังไม่ทันจบ ก็ถูกหลิงจวินขัดขึ้นเสียก่อน