กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในใจของเจียงซูซูรู้สึกละเอียดอ่อนนัก พอนึกถึงตอนที่เพิ่งมาถึงยุคดวงดาว เธอยังเป็นตัวละคร “ของไร้ค่า” ที่ใครเห็นก็รำคาญ ใครเจอก็ต้องเหยียบเธอสักที เยาะเย้ยสองสามคำ ไม่คิดว่าเวลาผ่านไปไม่นาน เธอกลับมีเพื่อนที่ชอบเธอแล้ว
“ซูเป่า สองไม้ของพ่อทาน้ำพริกเผ็ดไว้เยอะไปหน่อย เธอจะกินไหม” เจียงเฟิงถือไม้ย่างสองไม้เดินเข้ามาถาม
“คุณพ่อครับ ของที่เผ็ดเกินไปเธอกินไม่ได้ ให้สองไม้ของผมกับซูซูก็พอ” หลิงจวินปฏิเสธแทนเจียงซูซูอย่างอ่อนโยน พลางยื่นไม้ในมือให้เธอ