กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนค่ำหลิงจวินกลับมาถึงเรือนที่เพิ่งย้ายเข้ามา พอเดินเข้าประตูก็เห็นซือเฉินนอนกอดดาบดำขดตัวอยู่บนโซฟา ท่าทางอ่อนปวกเปียกไร้กระดูกดูขี้เกียจสิ้นดี
หลิงจวินถอดเสื้อโค้ทออกมาแขวน แล้วถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “นายมาทำอะไรที่นี่”
เสียงของซือเฉินก็อ่อนนุ่มเช่นกัน “คุณย่าทวดของผมเอ๋ย คุณย้ายมาแล้ว ผมจะไม่มาได้ยังไง คุณก็รู้ว่าอยู่เรือนเดี่ยวเขตทหารดี ๆ ไม่ยอมอยู่ ดันมาอยู่สลัมอะไรก็ไม่รู้...”
หลิงจวินชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา
ซือเฉินกระโดดขึ้นมาเปลี่ยนคำพูดทันที “ได้ ๆ คฤหาสน์หลังใหญ่หรูหราก็ได้ ... เอ่อ คือว่า ผมคืนบ้านที่เขตทหารแล้วเหมือนกัน เตรียมย้ายมาอยู่คฤหาสน์หลังใหญ่ทางนี้...”
เขาเน้นคำว่า “คฤหาสน์หลังใหญ่” เป็นพิเศษ
หลิงจวินพูดไม่ออก “พูดประเด็นหลักสิ”