กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสามคนตกตะลึงจนเลอะเลือนไปหมด ในหัววนซ้ำอยู่แต่ประโยคที่ว่า “ระหว่างหลอมยาเผลอหลอมกระบี่ออกมาด้ามหนึ่ง…”
เจียงเฟิงรู้สึกเวียนหัวราวกับกำลังฝันไป เขาลังเลเล็กน้อยและสับสนนิดหน่อย “ซูเป่า ที่ลูกว่าเจ้ากระบี่เล่มนี้…เป็นกระบี่ที่ลูกหลอมออกมาจากกระถางหลอมยาด้วยตัวเองงั้นหรือ”
เห็นสีหน้าคุณพ่อที่เหมือนจะบอกว่า “อย่ามาโม้ใส่พ่อ” เจียงซูซูนิ่งไปสองสามวินาที จากนั้นพยักหน้าอย่างจริงจัง พร้อมเน้นเสียงบังคับทิศทาง “ใช่แล้วค่ะคุณพ่อ! ลูกสาวของพ่อเป็นอัจฉริยะ! เก่งมาก ๆ เลยค่ะ!”
เจียงเฟิงงงไปเลย รู้สึกราวกับถูกลมพัดกระเจิง…ไม่จริงน่า ไม่จริงน่า หรือว่าการทดสอบเข้าเรียนจะมีปัญหา ที่จริงควรได้เข้าคณะสร้างอาวุธ แต่กลับได้เข้าคณะปรุงยา?