กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในที่สุดก็ส่งหลิงจวินกลับไปได้แล้ว
เจียงซูซูถอนหายใจยาว พอเดินกลับมาถึงห้องนั่งเล่นก็เห็นเจียงเฟิงนั่งอยู่บนโซฟา ชัดเจนว่ากำลังรอเธออยู่
“โอ๊ย โอ๊ย ปวดหัวจะแย่ พอตอนหลอมสร้างเมื่อกี้เผลอใช้พลังจิตจนหมด” เจียงซูซูกุมหัวไว้ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
“เอ่อ… พ่อ ฉันขอเข้าห้องไปพักก่อนนะ”
พูดจบก็เผ่นหายไปทันที
เจียงเฟิงมองเงาร่างที่หายวับไปตรงมุมทางจนอดยิ้มออกมาไม่ได้ เขาลุกขึ้นอย่างจนใจ แล้วไปทำความสะอาดห้องหลอมยา
ส่วนเจียงซูซูนั้นกระโดดโถมตัวลงบนเตียง—เหนื่อยจนไม่อยากขยับแล้ว
ที่หลบเลี่ยงการถูกพ่อตำหนิเป็นเรื่องจริง แต่ที่ปวดหัวก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน