ตอนที่ 158 หลอกนิดหน่อย

มู่เหอกับเหลิ่งซือเหนียนยืนอยู่หน้าประตู มองฉีหรานที่เดินโซเซเร่งฝีเท้ากลับบ้าน

ตอนเพิ่งออกจากประตู ฝีเท้าของเขายังดูไม่ค่อยมั่นคงนัก แต่ร่างนั้นกลับยิ่งเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ วิ่งออกไป

เส้นผมที่ปลิวไสวไปตามแรงลมต้านล้วนอบอวลด้วยกลิ่นอายของอิสรภาพ ราวกับแม้แต่สายลมในเวลานี้ก็ยังมีรูปร่างขึ้นมา

สายลมอ่อนพัดผ่านเสื้อผ้า กล้ามเนื้ออันแข็งแรงถูกเนื้อผ้าที่แนบลำตัวขับเน้นให้เห็นชัดยามเคลื่อนไหว

“แปะ!”

“อืม…”

“ดูดีไหม?”

เบื้องหน้าของมู่เหอพลันมืดสนิท เธอกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา “…” มันกะทันหันเกินไปแล้ว

“หา คุณกำลังพูดอะไร?”

น้ำเสียงซักถามเจือความรู้สึกผิดเล็ก ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น แต่เธอก็รีบกลบเกลื่อนเอาไว้