ตอนที่ 144 แมงป่องพิษพื้นทราย

“วิ่งช้าหน่อย”

ร่างเล็ก ๆ ของหวาหวาลอยขึ้นกลางอากาศในชั่วพริบตา คอของเขาถูกรั้งจนตึง

หวาหวามองไปทางขวาอย่างไร้เดียงสา เหลิ่งซือเหนียนกำลังหิ้วคอเสื้อด้านหลังของเขา พร้อมมองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ

เด็กบ้าเอ๊ย ใบหน้าเปื้อน ๆ นั่นเกือบจะถูเสื้อของมู่เหออยู่แล้ว

“พี่ชาย ปล่อยมือเถอะ…”

หวาหวาแกว่งไปมาอยู่กลางอากาศ ขาเล็กที่แข็งแรงถีบไปข้างหน้าและข้างหลัง บางครั้งก็โชคดีได้เตะโดนเหลิ่งซือเหนียนสองที

ฉันเตะ ฉันเตะ!

เหลิ่งซือเหนียนยกมือหิ้วเขาออกไปไกลขึ้นเล็กน้อย เพราะกลัวเขาจะเตะโดนมู่เหอ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาลง ปล่อยให้เขาดิ้นเล่นตามใจ

“ฉันเป็นเด็กดีแล้ว วางฉันลงเถอะ” ฉันไม่เตะแล้ว