ตอนที่ 47 เพาะปลูกกันทั่วหน้า

“เจออีกแล้ว!” ซูเยว่เก็บเห็ดแดงใต้ใบสนขึ้นมาอย่างประหลาดใจ เจ้าสิ่งเล็ก ๆ พวกนี้ พอโตขึ้นมาทีก็เป็นดงใหญ่ น่าดีใจจริง ๆ

“แม่ครับ ผมรอแม่กับพ่อตรงนี้นะครับ ผมหิ้วไม่ไหวแล้ว” ฉีซูตัวน้อยรู้สึกเสียใจมากในตอนนี้ ทำไมเขาถึงไม่ปลุกพลังพิเศษสายพละกำลัง แต่ดันเป็นธาตุอัคคีไปได้

ถ้าเขามีพละกำลังมหาศาลแบบพังหู่ ตอนนี้เขาก็คงแบกกระสอบป่านได้สักเจ็ดแปดกระสอบแล้ว

ซูเยว่เก็บเห็ดแดงคู่สุดท้ายเสร็จ ก็หันไปมองลูกชาย

เห็นกระสอบป่านสูงท่วมหัวคนข้างกายเขา ด้านในอัดแน่นไปด้วยเห็ดที่เธอหามาได้

“ฉีหราน พาลูกชายของนายไปตรงกลุ่มเด็กพวกนั้น ให้เฝ้าเห็ดอยู่ด้วยกันซะ”

เด็กพวกนั้นถือของมากไม่ได้เช่นกัน แถมยังเดินช้า จึงถูกพวกผู้ปกครองพาไปรวมไว้ด้วยกัน ให้ช่วยเฝ้าเห็ดพอดี