ตอนที่ 28 นำทีมไม่เป็น นายก็ต้องเหนื่อยจนตัวตาย

ชายตรงหน้ามีใบหูแดงเรื่อ ทว่าสีหน้ากลับยังคงไม่เปลี่ยน

แต่มู่เหอแทบหัวเราะลั่นอยู่ในใจตอนนี้ เขาพูดประโยคนี้ออกมาอย่างจริงจังได้อย่างไรกัน ฮ่า ๆ

นี่มันต่างอะไรกับละครโทรทัศน์ที่มู่เหอเคยดู พระเอกถามนางเอกว่าจูบเธอได้หรือเปล่ากัน!

มู่เหอแสร้งก้มหน้าด้วยท่าทางเขินอาย แต่ยิ่งก้ม สายตาก็ยิ่งไล่ไปตามลูกกระเดือกเด่นชัดของชายหนุ่ม ก่อนจะเลื่อนผ่านแผงอกกว้าง…

คราวนี้มู่เหอเขินอายขึ้นมาจริง ๆ ภาพที่เคยเห็นในป่าทึบก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด

แย่แล้ว มู่เหอรีบเบนสายตาไปทางอื่น แล้วจ้องพื้นอย่างตั้งใจ

ใบหน้าเล็ก ๆ แดงเรื่อ

เหลิ่งซือเหนียนไม่พลาดช่วงเสี้ยววินาทีที่มู่เหอชะงักไป เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นแก้มแดง ๆ ของมู่เหอ ก็เข้าใจชั่วพริบตาว่าเธอชะงักเพราะอะไร

“หึ ๆ เธอก็ชอบเหมือนกันเหรอ?”

มู่เหอมองคนที่ย่อตัวลง อ๊าก เขาย่อตัวลงมาทำไมกัน แล้วจะทำอย่างไรดี ดันสบตากันเข้าแล้ว