กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“มู่เหอ!”
เหลิ่งซือเหนียนเห็นใบหน้าขุ่นเคืองของมู่เหอที่หันกลับมา จึงรีบเปลี่ยนคำเรียกทันที “คุณมู่...คุณมู่”
หลังจากอ้ำอึ้งอยู่นาน เหลิ่งซือเหนียนก็พูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “ขอโทษ”
แม้เหลิ่งซือเหนียนจะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่มู่เหอโกรธแล้ว ย่อมต้องเป็นปัญหาที่เขาแน่
ไม่ว่าจะผิดตรงไหน ขอโทษไปก่อนย่อมไม่ผิดแน่นอน
หากพังหู่กับพวกมาเห็นเขาในตอนนี้ พวกนั้นต้องตะโกนลั่นแน่ว่า หัวหน้าหน่วยถูกสัตว์คลั่งสิงแล้ว!
ยมราชหน้าตายก็รู้จักขอโทษด้วยหรือ?
ไม่เคยได้ยินมาก่อน
เหลิ่งซือเหนียนไม่ทันคิดอะไรได้มากกว่านั้น เพียงรู้สึกอยู่ในใจว่า หากเขาไม่อธิบายให้ชัดเจน บางทีเขาอาจไม่ได้พบมู่เหออีกแล้ว