กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 ความทรงจำ
“ใช่ ๆ ดูคิ้วกับดวงตานั่น ดูรูปร่างนั่นสิ ถ้าผิวขาวกว่านี้อีกหน่อย สวยกว่าคนในคณะศิลปะกองทัพเสียอีก!” น้าลี่รีบรับคำ
พูดจบยังไม่ลืมเสริมอีกประโยค “แต่ถึงจะดำไปหน่อย พอเห็นก็รู้ว่าเป็นเด็กดีที่ทำงานไร่ทำงานนาอยู่เป็นประจำ ขยันจริง ๆ!”
“ฉันว่านะ พวกหนุ่ม ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารเรามีวาสนาแล้ว ต่อไปนี้ทุกวันได้เห็นสาวสวยแบบนี้ ฝึกซ้อมก็มีกำลังใจขึ้นเยอะ!” ลุงหวังสูบยาเส้น หัวเราะจนตาหยีเป็นเส้นเดียว แล้วหันไปคุยกับน้าลี่ที่อยู่ข้าง ๆ