กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 86 รังของวิหคอสูร
ฟางอวิ๋นหนีกับหลิงเยว่ติดตามอวิ๋นอี้ฉือไปอย่างไร้ทิศทาง ใครจะคิดว่ายิ่งวิ่งไปก็ยิ่งเหมือนเปลี่ยนห้วงกาลมิติ
วายุคลั่งด้านหลังพวกเขาหายไปแล้ว เบื้องหน้าคือป่าทึบอุดมสมบูรณ์ ยอดไม้เขียวชอุ่ม และมีเสียงนกร้องดังขึ้นเป็นระยะ
เมื่อหลุดพ้นอันตราย ฟางอวิ๋นหนีก็รีบอุ้มแมวที่กอดไว้ในอกออกมาตรวจดูบาดแผล
ดาบของฉินเจินฟันถูกขาหลังของแมววิญญาณพอดี เลือดที่ไหลออกจากบาดแผลย้อมช่วงท้ายลำตัวของมันจนแดงชุ่ม ทั้งยังเปื้อนชายเสื้อของฟางอวิ๋นหนี
โชคดีที่แมววิญญาณยังพอมีลมหายใจ มันยื่นลิ้นออกมาอย่างยากลำบาก เลียปลายนิ้วของเจ้าของ ราวกับกำลังปลอบนาง