กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56 ตัดรักตัดใคร่เป็นอันขาดไม่ได้
หรงเซวียนเองก็มองเห็นความลังเลของเวินฝูเยว่ เขารู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
แม้จะคิดไม่ออก แต่หรงเซวียนก็ยังเดินไปข้างเวินฝูเยว่แล้วกล่าวว่า “อาจารย์พักสักครู่ก่อนเถิด เจ้าสำนักส่งศิษย์จากตำหนักบังคับกฎไปค้นหากันทั่วบริเวณแล้ว ไม่แน่อีกเดี๋ยวก็อาจมีข่าวของศิษย์น้องมู่”
เวินฝูเยว่ยกมือห้ามคำพูดของเขา หลังลังเลอยู่ชั่วขณะ ก็หยิบป้ายชะตาหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนตัวสัตว์น้อยสีประหลาด
ท่าทางของเวินฝูเยว่ทำให้หรงเซวียนมองตาม สายตาของเขาจึงไปตกอยู่บนสัตว์น้อยข้างหมอนของอวิ๋นอี้ฉือที่ดูจนแทบทนมองไม่ได้
มุมปากหรงเซวียนกระตุก เขาทนมองอย่างละเอียดไม่ไหว จึงกล่าวอ้อม ๆ ว่า “สัตว์วิญญาณตัวนี้...หน้าตาแปลกตาดีทีเดียว”