กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 ความรับผิดชอบของอาจารย์
ณ ตำหนักหลักของสำนักหนานฮวา เหยี่ยนจิ่งยังคงพยายามประคองเส้นโลหิตในมือไว้ ทว่าเส้นนั้นเริ่มจางลงทีละน้อยแล้ว
เขามองประมุขยอดเขาป๋ายหลี่ในภาพที่ยังตามหาอวิ๋นอี้ฉือกับพวกไม่พบ จากนั้นหันไปมองกุญแจลับในมือกู้หรูอี๋ ซึ่งชำรุดจนแทบจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
เหยี่ยนจิ่งกล่าวว่า “เจ้าสำนัก รีบตัดสินใจเถิด หากเป็นเช่นนี้ต่อไป กุญแจลับในมือท่านจะแตก ทุกคนก็จะออกมาไม่ได้”
หอพุทธมารได้ชื่อนี้จากผลงานหลอมแปรเผ่ามารเมื่อพันปีก่อน บัดนี้เงามายาแห่งนี้กลับถูกสัตว์มารควบคุม
หากพูดอย่างไม่อ้อมค้อม เมื่อถึงตอนนั้นสัตว์มารจะควบคุมหอพุทธมาร แล้วย้อนกลับมาหลอมแปรเผ่ามนุษย์...ต่อให้เป็นประมุขยอดเขาทั้งเก้าก็คงรับมือแทบไม่ไหว