กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 ช่วงหลับจำศีลของมู่หยุนเจียน
โต๊ะเก้าอี้ปลิวว่อนอยู่ในวังวนลม โชคดีที่ศิษย์ทุกคนบรรลุขั้นสร้างรากฐานแล้ว จึงทนการทุบตีและตกกระแทกได้
อีกทั้งลมของอวิ๋นอี้ฉือแม้จะดูร้ายกาจ แต่ที่จริงเพียงจำกัดการเคลื่อนไหว การหนีออกจากข้างในนั้นยาก ทว่ากายเนื้อไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก
เหยี่ยนจิ่งเห็นทุกคน “สนุกสนาน” อยู่ในสายลม ก็เปลี่ยนชั้นเรียนประลองจริงเป็นเวลาทำกิจกรรมอิสระเสียเลย
แน่นอนว่าในชั้นเรียนของเขา ผู้ที่มีฝีมือพอลงมาได้ก็ทำกิจกรรมอิสระ ส่วนผู้ที่ไม่มีฝีมือพอ ก็ทำกิจกรรมอิสระอยู่ในสายลม คอยหลบโต๊ะเก้าอี้กับสิ่งของจิปาถะ
อวิ๋นอี้ฉือยืนอยู่ข้างหนึ่งอย่างกระดากใจ สายตาเฉียบไวเห็นก้อนขนสีขาวที่กำลังตกอยู่ในอันตรายในสายลม กำลังเกาะขอบโต๊ะอย่างยากลำบาก