กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 มู่หยุนเจียนผู้ลึกลับดุจปริศนา
เช้าตรู่วันถัดมา อวิ๋นอี้ฉือยังสะลึมสะลือไม่ทันลืมตา ก็รู้สึกได้ก่อนว่ามีบางสิ่งขนนุ่มฟูอยู่ในมือ
สัมผัสนุ่มอุ่นทำให้นางอดบีบเล่นไม่ได้ ครั้นสติกลับคืนและนึกออกว่านั่นคืออะไร นางก็ตกใจรีบลุกพรวดจากเตียง แล้วประคองกระต่ายน้อยผู้น่าสงสารซึ่งนอนแผ่ราบอยู่ตรงหน้า
“แย่แล้ว แย่แล้ว ตอนแรกข้าคิดว่านี่เป็นของที่อาจารย์มอบให้ จะวางไว้บนพื้นอย่างไม่ใส่ใจไม่ได้ วางบนโต๊ะก็กลัวว่าสูงเกินไป พอมันตื่นขึ้นมาแล้วจะตกลงมาบาดเจ็บ จึงตั้งใจใช้เบาะนุ่ม ๆ วางไว้บนเตียง”
“เมื่อคืนข้าคงไม่ได้เผลอขยับตัวแรงจนทับมันเข้าใช่หรือไม่”
อวิ๋นอี้ฉือยื่นมือไปแตะตรงจมูกของกระต่ายน้อยอย่างสั่นเทา ครั้นยืนยันว่ามันยังหายใจอยู่จึงค่อยวางใจ