กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 7 ของรางวัล
เมื่อมองดูเหล่าโจรที่แตกพ่าย ทหารต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ ทว่าไซมอนส์ไม่ได้ร่วมโห่ร้องไปกับพวกเขา เขากลับถือดาบที่ยังมีเลือดหยดถืออยู่แล้วก้าวเดินอย่างรวดเร็วไปเบื้องหน้าริชาร์ด น้ำเสียงของเขาเจือความประหม่าเล็กน้อยขณะกล่าว
“ท่านลอร์ด ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ?”
“ไม่เป็นไร” ริชาร์ดโบกมือปฏิเสธ เขารู้สึกไม่สบายผิวที่แก้ม จึงยกมือขึ้นไปปาดดู แล้วจึงเพิ่งมารู้สึกตัวในภายหลังว่าใบหน้าของเขาทั้งหน้าเต็มไปด้วยเลือด
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาไม่รู้สึกคลื่นไส้อาเจียนเหมือนพระเอกในนิยายที่เขาเคยอ่านตอนฆ่าคนครั้งแรก เพียงแค่รู้สึกมึนงงในหัวคล้ายกับภายในจิตใจได้สูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป มันเลื่อนลอยอย่างบอกไม่ถูก