เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันถัดมา ยามเช้าตรู่
ม่านหน้าต่างถูกปิดแน่นสนิท แต่ท้ายที่สุดก็ยังขวางแสงอาทิตย์แรกอรุณไว้ได้ไม่หมด ลำแสงสีทองอันดื้อดึงสายหนึ่ง ราวกับกริชคมกริบ แทงทะลุความมืดสลัวภายในห้อง แล้วสาดลงบนพื้นซึ่งมีฝุ่นบาง ๆ เกาะอยู่ชั้นหนึ่งอย่างแม่นยำ
“ฟู่ว…”
เจียงเช่อถอนหายใจยาว เอนกายไปด้านหลัง ฝากน้ำหนักทั้งตัวไว้กับเก้าอี้เกมมิ่งที่ผ่านศึกหนักมานานตัวนั้น เก้าอี้ส่งเสียง “เอี๊ยด” ราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว
เขาถอดหูฟังตัดเสียงรบกวนที่แทบกลืนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายออก ชั่วขณะนั้น โลกภายนอกที่ถูกตัดขาดก็ไหลกลับเข้าสู่หูอีกครั้ง
หึ่ง—
พัดลมระบายความร้อนหลายตัวของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทำงานประสานกัน ส่งเสียงดังกึกก้องต่ำและต่อเนื่อง ราวกับลมหายใจของสัตว์ยักษ์ที่กำลังซ่อนตัวอยู่ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นซับซ้อนจากกลิ่นตกค้างของกล่องอาหารเดลิเวอรี กลิ่นหวานของโคล่าเย็นจัด และกลิ่นโอโซนจาง ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ร้อนจัด