เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนยอดเขาโดดเดี่ยวแห่งหนึ่ง ห่างจากภูเขาชีเสียออกไปร้อยลี้ ซึ่งเย่ชิงเทียนตั้งไว้เป็นจุดสังเกตการณ์ชั่วคราว
ราชันหนุ่มที่สุดของหัวเซี่ยผู้นี้ ยังคงรักษาท่านั้นไว้อย่างไม่ขยับเขยื้อน ราวกับรูปสลักหินที่แข็งค้างมานับพันปี
ลมราตรีหวีดหวิว พัดชายเสื้อคลุมของเขาให้สะบัดส่งเสียงพึ่บพั่บ
กระบี่ราชันในมือเขา กระบี่อาวุธอำมหิตไร้เทียมทานที่เคยสะบั้นศีรษะยอดฝีมือนับไม่ถ้วนและดื่มเลือดราชันอสูรมาแล้ว บัดนี้กำลังส่งเสียงหึ่งก้องต่ำ ๆ ตัวกระบี่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับกำลังจะหลุดมือบินออกไป
นั่นไม่ใช่ความตื่นเต้น ไม่ใช่ความปรารถนา
แต่มันคือความสั่นสะท้านและการยอมศิโรราบดั้งเดิมที่สุด ซึ่งเกิดจากจิตวิญญาณของอาวุธเอง
กระทั่งรถเก๋งสีดำคันนั้นหายลับไปในราตรีจนกลายเป็นจุดที่ไม่อาจจับตามองได้ เย่ชิงเทียนจึงค่อย ๆ ละสายตากลับมา
เขาก้มมองมือของตน