กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความตายอันเงียบงันที่ราวกับสามารถแช่แข็งได้แม้แต่ดวงจิตวิญญาณ แผ่ปกคลุมทั่วทั้งถิ่นทุรกันดาร
กลิ่นสมุนไพรอันชวนหลงใหลยังคงอยู่ แสงเมฆหลากสีเขียวมรกตผืนนั้นก็ยังคงอยู่
แต่ไม่มีใครสนใจสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไป
ประสาทสัมผัสและมโนจิตของทุกคน ถูกตรึงแน่นอยู่กับอาคารหลังนั้น กับห้องที่เมื่อครู่นี้เพิ่งถูก “ตัด” ออกไปจากโลกแห่งความจริงภายในโลกจิตเทวะของพวกเขา
“กึก”
เสียงเบามากของฟันกระทบกันสั่น ๆ ทำลายความเงียบงันที่แข็งค้างนี้ลง
เสียงนั้นมาจากขบวนของตระกูลหวังแห่งเมืองเอก
ปรมาจารย์ชราสวมชุดป่านผู้นั้นมีชีวิตมาเกือบสองร้อยปี ผ่านร้อนผ่านหนาวและเห็นความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน สภาวะจิตสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ แต่เวลานี้ร่างกายของเขากลับกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรงโดยควบคุมไม่ได้