เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเช่อเอาหนังสือ «บันทึกขุดค้นเรื่องประหลาดแห่งซานไห่» ในมือปิดหน้าตัวเอง แล้วเอนกายนอนแผ่หลาอยู่กับชั้นหนังสือเย็นเยียบ รู้สึกราวกับปลาตากแห้งที่โดนแดดจนทั่วตัว ช่างสบายเสียเหลือเกิน
ความสงบและความอิ่มเอมทางจิตใจเช่นนี้ สบายยิ่งกว่าการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับมหากาพย์ที่บ้านเสียอีก
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ
หากเช็กอินที่นี่ จะได้ของอะไรกันนะ?
คงไม่ใช่ของสำหรับฆ่าฟันอย่าง [บัญชาหมื่นอัสนี] อีกหรอกกระมัง? แบบนั้นทำลายบรรยากาศแห่งศิลปะวรรณศิลป์เกินไป
เจียงเช่อพึมพำในใจ ก่อนจะหลับตาลงอย่างเกียจคร้าน แล้วท่องเบา ๆ อยู่ในใจ
“ระบบ เช็กอิน”
วินาทีถัดมา เสียงจักรกลไร้อารมณ์ที่คุ้นเคยก็ดังสนั่นขึ้นในห้วงความคิดของเขา!
แต่ครั้งนี้ ดูเหมือนจะแตกต่างจากที่ผ่านมาเล็กน้อย
[ติ๊ง! ตรวจพบสถานที่เช็กอิน: ห้องสมุดเมืองเจียงเฉิง…]