กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หลังคาโชคชะตา?”
เจียงเช่อมองตัวอักษรใหญ่สี่คำที่เปล่งแสงทองระยิบระยับในห้วงความคิด เขานิ่งงันไปครึ่งวินาทีก่อนขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม
“สายเลือดราชามนุษย์?”
เขาพึมพำทวนคำไม่กี่คำนั้นเบา ๆ รู้สึกแม้แต่ปากก็ออกเสียงได้ไม่ถนัด
“ระบบนี่เป็นอะไรไปแล้ว? เลเวลอัปแล้วหรือ? เริ่มเล่นเรื่องงมงายแล้ว?”
เขายกมือขยี้ผมอย่างหงุดหงิด สิ่งที่ฟังดูเหนือธรรมชาติและไม่อาจอธิบายด้วยทฤษฎีเกมของเขาได้เลย ทำให้เขารู้สึกต่อต้านโดยสัญชาตญาณ
“ฟังดูข่มขวัญดีอยู่หรอก แต่ของนี่... ช่วยให้ฉันไต่อันดับเกมได้ไหม? ทำให้พนักงานส่งอาหารวิ่งเร็วขึ้นได้ไหม?”
ใบหน้าของเขาเขียนคำว่ารังเกียจไว้อย่างชัดเจน