กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในห้องลับใต้ดินอันมืดสลัว
เซียวฟานนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้อง หลับตาสนิท ร่างทั้งร่างราวกับรูปสลักหินไร้ชีวิต
ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนถึงขีดสุด ราง ๆ ราวกับจะขาดห้วงลงได้ทุกเมื่อ
เขากำลังรอ
ราวกับนายพรานที่อดทนที่สุด ซุ่มอยู่ในพงหญ้า รอคอยวินาทีที่เหยื่อก้าวเข้าสู่กับดัก
ตรงมุมห้องลับ กระสวยขโมยสวรรค์สีเทาขาวชิ้นนั้นลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ แผ่กลิ่นอายประหลาดที่บิดเบือนแสง ราวกับหลุมดำที่เชื่อมต่อกับสุญตา
เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละวินาที
* * *
ยามบ่ายสามวันต่อมา แสงแดดเหนือเมืองเจียงเฉิงกำลังสดใสพอดี
ภายในคาเฟ่บนถนนการค้าใจกลางเมือง พนักงานออฟฟิศคนหนึ่งกำลังถือกาแฟ เพลิดเพลินกับช่วงเวลาแสนสบายที่หาได้ยาก