กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในชั่วขณะนี้ แม้แต่สายลมก็ราวกับหยุดพัดไหว
เสื้อผ้าของจ้าวชิงชางยุ่งเหยิง มวยผมหลุดลุ่ย รอยเลือดสะเทือนใจยังคงเปื้อนอยู่ตรงมุมปากและบนสาบเสื้อ
ใบหน้าที่ควรสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสนเกินกว่าจะบรรยาย ราวกับดวงจิตเร่ร่อนที่เวียนว่ายอยู่ในนรกอันไร้สิ้นสุดมานับไม่ถ้วนปี แล้วเพิ่งหนีรอดออกมาได้เพียงเศษเสี้ยวดวงจิตเดียว
แววตาของเขาเลื่อนลอย ว่างเปล่า ไม่เหลือประกายของยอดฝีมือระดับปรมาจารย์อีกแม้แต่น้อย เหลือเพียงความยำเกรงสุดขีดต่อบางสิ่งที่หยั่งลึกถึงไขกระดูก!
“จ้าว... ปรมาจารย์จ้าว?”